Posted in Stories

Parys het my betower

…En ek praat nie van Parys in die Vrystaat nie…

Nee, ek was in die regte egte Parys! Die stad van liefde. Die stad met die beroemde Eiffel-toring. Hoe begin ‘n mens skryf wanneer daar so baie dinge is om te vertel?

My gunsteling oomblik in Parys was toe ek op die Arc de Triomphe gestaan het en die mense onder in die beroemde Avenue des ChampsÉlysées soos miertjies sien krioel.

Ek moet bieg oor een ding. Wanneer jy vir iemand vertel jy was in Parys, wil jy dit so eksoties as moontlik laat klink. Jy wil dit laat klink asof jy met ‘n glas sjampanje die son oor Parys sien sak het en in ʼn hotel geslaap het wat vir die Eiffel kyk. Jy het ure lank inkopies gedoen en die nuutste modes aangehad sodat die mense darem nie moet dink jy is ʼn toeris nie.

Helaas, die werklikheid is soms anders. Die waarheid is: ek was maar net bietjie langer as 12 ure in Parys. En toe ek aankom in Parys was ek moeg en vuil en om ʼn mooi mode-item te dra sodat ek insmelt met die locals… dit het ook nie gebeur nie!

Ek en my nefie het die vorige aand 12 uur op die bus geklim in Arnhem (Nederland). Vol opwinding en energie. Die volgende oggend net ná 7 het ek my eerste blik oor die stad van liefde gekry. Ons rugsakke was oorlaai met kos en water (ons is arm jongwerkendes, oukei!) en ons beursies was al leeg toe ons in Nederland vertrek het.

Daar is net íéts aan Parys. Iets bekoorlik. Iets aangrypend. En ek het ook die voorreg gehad om die bome van Parys in volle bloei te sien. Toe ek die eerste keer die Notre Dame sien wat uittroon langs lente-bome en blomme van allerhande kleure, het ek vir drie sekondes nie asemgehaal nie. Die absolute skoonheid!

Die eerste Cappucino vir die dag was €6 (dit was nog ʼn goedkoper opsie.) Ek en my nefie het ʼn metrokaart gekoop vir €12 en daarmee kon ons onbeperk die hele dag lank in Parys se ondergrondse tonnels rondrits.

Ek moet oor nóg ʼn ding bieg. Die Eiffel-toring was nie my vir so cool nie. Dit is interessant om voor die toring te staan en daaraan te dink dat dit oorspronklik gemaak is vir ʼn wêreldtentoonstelling, en in die park langs die Eiffel is dit mooi om foto’s te neem, maar ek was selfs so bietjie teleurgesteld in die Eiffel. Die rye van toeriste het my mal gemaak en reg onder die Eiffel was hulle besig om te verbou.

Om by die Arc de Triomphe op te klim was egter vir my die hoogtepunt van my dag (en om te dink ek wou oorspronklik nie in die ry staan op te klim nie.) Ek het my gunsteling selfie vir die dag ook op die Arc de Triomphe geneem.

Parys is romanties, bekoorlik, uniek. Ek sukkel om woorde te vind om dit te beskryf. Oral is mense wat draf, of mense wat loop met honde. Net wanneer jy dink jy het die mooiste brug in Parys gesien, is daar nóg ʼn mooier brug. Almal is modieus geklee en selfs in die ondergrondse treintonnels léwe dit. Ek het op my Instagram ʼn video gedeel van musikante wat vir vermaak sorg in die metro se gange.

Metro
Die metro se gange (terwyl dit nog vroeg is)

Ná die dag het ons met seer voete en vol harte weer op die bus geklim. Parys is ʼn plek wat enige iemand se hart vinniger sal laat klop: van die ingenieur, tot die kunstenaar en skrywer. Sommige mense sê ons was mal. Ander wil ook só Parys gaan verken. Ek sal dit definitief weer doen.

 

Advertisements
Posted in Stories

Knokke: ʼn ou stranddorp in ʼn nuwe lyf

Ek is Knokke toe met net €10 sakgeld, (dis nou nadat ek my treinkaartjies gekoop het.) Dit is moeilik… maar dit kan gedoen word. Knokke is ʼn vakansiedorp en daar is oorgenoeg plek vir piekniek. Ek sou eers Blankenberge toe gaan,  maar ʼn local raai my aan om eerder Knokke toe te gaan, “daar is bietjie meer ‘natuur.’”

Van natuur in Knokke is daar nie veel te sien nie. Daar is ʼn paar seemeeue, rotse, seesand, golwe… Maar ek sal weer gaan as ek die kans kry. Dit laat my nogal baie dink aan Strand in die Wes-Kaap.

Die son skyn vandag en dit lyk asof almal in Vlaandere, nes ek, besluit het “vandag gaan ons see toe.” Die geselligheid is ʼn troos vir my siel. Dis net fietse en mense en kinders en honde waar jy kyk. Dit is die tweede Saterdag wat honde weer toegelaat is om hulle base op strandstappies te vergesel en die honde, wat in Oktober laas die strandluggie kon voel, doen dit met opgewonde blaffies en swaaiende sterte. Daar is selfs honde in stootwaentjies (Ek is gewaarsku dat Knokke effens “gesofistikeerd” is.)

Ek beleef as’t ware hoe Europa ʼn metamorfose kry. Die wurm in die winterspapie ontpop en verander in ʼn somervlinder. Die voorbereidings vir somer is in volle swang en al langs die strand kap of boor mense aan strandkafees en huurhuisies. Die ding waaraan ek die meeste moet gewoond raak, is om met wintersklere (serpe, stewels, jasse, musse) op die strand rond te loop. Natuurlik kan dit nie anders nie, selfs al is dit ʼn lieflike 10°C, is dit steeds te koud vir kaalvoet loop.

“Jy gaan nog so rukkie moet wag vir die somer,” sê die mense toe ek opgewonde vertel van my heerlike somersdag by die see.

Daar is ʼn meer ook in Knokke. Ek gaan loer by die Zegemeer en gaan hou my piekniek daar. Al om die meer is ʼn wandelpad en bankies. Ek het hierdie stranddorpie geniet juis omdat dit so anders is as die res van België. ʼn Ou dorpie in ʼn nuwe lyf.

Posted in Stories

Is Gent jou geld werd?

Ek bly nou al vir ʼn maand net so 15 km buite Gent. As jy so naby aan ʼn stad bly, dan is dit nie meer vir jou iets interessants om te verken nie. Maar vandag het ek net besluit: Vandag is dié dag. Ek kry my rugsak, stapskoene en ook ʼn kaart (op die Gent Sint Pieters-stasie is dit gratis) voordat ek besluit om te stap na die hartjie van Gent.

Daar is natuurlik ʼn trem of ʼn trein na die stasie by Gent Dampoort, maar in my opinie hou jy die maklike pad vir heel laaste. So ek stap vanaf Gent Sint Pieters na die ‘mooi’ deel van die stad. Hierdie keer gebruik ek nie Google Maps nie, (want as jy nou ʼn lekker reis te voet vinnig wil opdinges, moet jy Google Maps gebruik!) Wenk: as jy kaart het met inligting vir toeriste, sal dit heel waarskynlik ook publieke toilette aandui. In Gent is die publieke toilette gratis (ʼn rare verskynsel in Europa!)

Van al die stede is Gent vir my die moeilikste om oor te skryf. Ek dink dis omdat jy dit nie in ʼn boksie kan druk nie. Jy kan nie sê “dis ʼn toeristedorp” nie, want daar is universiteit met studente. Jy kan nie sê “dis ʼn studentedorp nie”, want daar is ook mense wat elke dag werk toe gaan, winkel toe gaan, skool toe gaan. Dit is ook nie net ʼn ou stad vol geskiedenis nie, want Gent is ook met dele modern. Gent is ánders; uniek. Iets van alles. As jy Gent toe wil gaan, gaan ek jou nie keer nie. Dit is nie ʼn Antwerp of ʼn Brussels nie (die twee kan jy maar net los as ʼn naam op ʼn kaart). Maar Gent, dit is ʼn plek wat jy moet gaan vóél. Nes Brugge.

Die kanale, die mooi huisies, die bote…

Voor ek begin vertel oor dit wat jy binne-in die stad vind, moet ek eers bieg dat ek al heeltemal te veel tyd deurgebring by die Starbucks van die Gent Sint Pieters-stasie. Dít is nou ʼn plek waar jy rus kan vind. Hier sit die mense soms vir ure aaneen en lees, skryf, gesels of staar in die niet in. Veral in die oggende sit die hele winkel vol oumense wat koerant lees en ʼn croissant eet. Daar is tekeninge teen die mure van vorige eeue en as ek in die Starbucks sit kan ek my inleef in al die generasies wat deur die gange van hierdie stasie gestap het.

As ek wag vir ʼn trein of ʼn bus…Starbucks. As ek huis toe verlang…Starbucks. As ek wil huil, skryf…Starbucks. Dit voel so bietjie soos my ma se kombuis.

Gent is veral ʼn stad wat verder bou met gister se juwele. Die mooi geboue en steenpaaie word op ʼn moderne manier gebruik.

Op die Korenmarkt-plein staan ʼn man en maak borrels met ʼn bak seepwater, twee stokke en ʼn stuk tou. Die borrels waai in die koue lug in, tussendeur die eeue-oue geboue, klein ronde reënboë totdat dit skielik in die lug oopspat. ʼn Tram ry skreeuend om ʼn draai en toeriste met seer voete loop  na die talle restaurante by die Korenmarkt.

ʼn Straat verder lei ʼn onderwyser ʼn groep skoolkinders deur die stad. ʼn Vrou sit met haar knieë op die koue grond en bedel voor die H&M klerewinkel. Ek kan nie besluit of ek links of regs wil gaan nie, want alle kante lyk aanloklik.

Ek loop deur die Katedraal en verwonder my aan die mooi vensters. Ek loop verby die Gravensteen-kasteel (maar ek kyk nie binne nie.) Ek loop ook deur Patershol, maar is teleurgesteld in hoe stil die mooi straatjies van die buurt is. Dit is ʼn baie ou gebied, maar blykbaar is dit nou studentebehuising.

My oog vang ʼn koffiewinkel, “Koffeine” en ek laat my nie twee keer nooi nie. Die man agter die toonbank dring daarop aan dat ek die filterkoffie sonder melk of room drink. “The coffee is too good for milk!”

Aan die einde van die dag kyk ek terug op Gent… Wát ʼn stad is dit nie! Daar is nog soveel meer om te doen hier…

Posted in Stories

Was jy al in Brugge of Antwerpen?

As jy uit Afrika kom, is Brugge vir jou soos iets uit ʼn sprokie. Die soet geur van wafels en sjokolade hang letterlik in die lug – die hele stad vol. In die winter is daar kaggelvure deur die vensters van die kafees te sien. Die geluid van perdehoewe op geplaveide paaie laat jou liries agter.

Die dag toe ek Brugge besoek was dit behóórlik koud. Nie net was dit die koudste nag van die winter nie, maar ook (heel waarskynlik) het ek in die koudste hostel in Europa geslaap. Waar ander toeriste laatmiddag begin soek het vir plekke om bier te drink, het ek soos ‘n mal hoender van winkel na winkel gedrafstap opsoek na ‘n warmwatersak. Ek het my hostelkamer een kyk gegee en geweet: hier gaan vannag vasvries as ek nie ‘n plan maak nie. ‘n Minuut voor toemaaktyd vind ek een in die Kruidvat en ek laat dit opvul met kookwater by ‘n luukse restaurant tot groot vermaak van die kelners.

Wenk: Wanneer jy Brugge besoek, moenie dit doen soos wat ek dit gedoen het nie: sonder ‘n plan. Ek het net op die trein geklim en gegaan. En toe vir ‘n uur lank gesukkel (simpel Google Maps!) om my pad vanaf die stasie tot die middestad te vind.

Wat doen jy in Brugge? Jy drink bier. Eet sjokolade en verslind wafels. Ek het nie een van die drie gedoen nie. Ek is glutenfree. Ek het my tuiste gevind in ‘n plek genaamd “The Potato Bar” en het slaai geëet en water gedrink (oukei, ek het vroeër die middag ‘n cappuccino vir €5 gedrink)

Teen halftien die aand, toe dit te koud was vir enige lewende wese om buite te wees, besluit die buurvrou in die kamer langs myne sy moet nou haar hare droogblaas… en lok die brandalarm uit om te skril in my ore. Ek is ‘n senuweeagtige solo-reisiger en hardloop uit by die hostel. Ek loop eers ‘n blok verder in die ysige koue en waardeer die oomblik. Alle probleme is opsy toe ek tienuur in die bed klim – so dik ingepak soos ‘n eskimo. Dit is net die spookagtige geloei van wind wat deur my stukkende kamervenster my sielerus versteur.

Daar is, soos in elke tipiese stad in Europa, ‘n mooi katedraal om te besoek. Kyk net mooi op die borde voordat jy instap. wou ‘n video neem van die pragtige orrelmusiek, min wetende dat ek myself midde in ʼn begrafnisseremonie bevind. Toe die swerwersiel in my wou rus vind in die katedraal en ek op die trappe gaan sit, word ek summier uitgejaag.

Ek sal jou aanraai om Brugge in die effens warmer maande te besoek, nietemin was die atmosfeer tydens hierdie koue naweek steeds iets om oor huis toe te skryf.

En toe… Antwerpen

Vanaf die hoofweg lyk Antwerpen soos grys gangsterdorp. Jy sien eers die graffiti teen die mure, daarna sien jy die stad. Dowwe lug hang soos ʼn wolk oor die stad. “Antwerpen lyk lelik” sê ek vir die meisie wat my moet rondwys.

Nuuskierigheid lok my om verder te gaan. “Die treinstasie op Antwerpen centraal is een van die mooistes in die land.” Op die foto’s sal jy dit ook kan sien. Ek sal jou aanraai om ʼn toergids in Antwerpen te hê, want geskiedenis maak uiteindelik hierdie stad mooi.

In die koopstraat – die informele definisie van ʼn mooi straat met baie winkels – is daar ʼn groot beeld van ʼn hand. “Daar is ʼn mite dat jy tolgeld moes betaal as jy hier by die hawe wou ingaan. Die manne wat geweier het se hande is afgekap en in die Scheldt-rivier gegooi.” Dit is waar die naam vandaan kom.

Op die ou einde was dit so iets eenvoudigs soos ʼn voetgangerstonnel wat my totaal stomgeslaan het. Onderdeur die Scheldtrivier is ʼn tonnel: 500 m lank. In 1932 is die tonnel klaar geboor. ʼn Tonnel wat die stampe en stote van ʼn oorlog oorleef het.

Hoe bou mens ʼn tonnel onderdeur ʼn rivier? Wie het dit gemaak? Watter masjiene het hulle gebruik? Die geskiedenis is iets wat my al hoe meer tref. Ek staan vir ʼn oomblik in die tonnel en Antwerpen en waardeer ʼn boustruktuur wat ontwerp is deur iemand baie slimmer as ek.

As jy Antwerpen besoek, hou die stadsmuseum vir heel laaste. Dit is modern en skaars 10 jaar oud. Jy kan gratis tot heelbo gaan en ‘n 360 grade uitsig oor Antwerpen kry.

Was jy al in Brugge of Antwerpen? OF dalk in Gent of Brussels? So gepraat van Gent… Daar is nog ‘n lekker blogstorie op pad oor dié unieke stad.

Posted in Stories

Op ‘n fiets in -6 °C

Net voor ek op die fiets klim kyk ek wat die weer is: -6 °C! Ek is gemus en geserp en gesokkie.

Vir die tweede keer in my lewe (oukei, oukei, dalk eerder die vyfde keer) klim ek op ʼn fiets. Dit is 2.6km tot by die munisipaliteit se kantoor waar ek moet wees en die koudste nag van die winter is agter die rug. Maar ek kry steeds ʼn ýsige wind van voor.

Dit gaan effens wankelrig en tot die Belge se verbasing klim ek eerder by groot kruisings van my fiets af en loop met fiets oor. Dit help nie dat my gesig so bietjie soos ʼn Nederlander lyk met windverwaaide rooi wange nie, so ek hoop maar daar is iets anders wat sal verklap dat ek ʼn toeris is.

Dit het my ʼn paar dae geneem om te besef as ek oor die kruising wil gaan is daar ʼn knoppie wat ek kan druk by die robot. In Suid-Afrika werk daardie knoppies nie regtig meer nie. Dus ek het elke keer net gewag vir die regte tyd en dan (terwyl die mannetjie op die robot rooi is!) oorgestap. Aan die mense se gesigte wat in die karre sit het ek gou besef dat dit nie die regte metode is nie. Hoe was ek veronderstel om te weet? Die mannetjie het net nooit groen geword nie…

Ek kan met trots my eerste 5 km per fiets afmerk. More gaan my bobene seeeeer wees!

ac75aed1-666c-49d0-bc94-7c62716fb726

 

Posted in Stories

Op ‘n trein vanaf Amsterdam

ʼn Meisie met pienk hare sit oorkant my op die 20:30-treinrit vanaf Amsterdam. Haar oë lyk of die trein oor haar gery het voordat sy in dit geklim het. Moeg. Onder haar stoel lê ʼn houtbord met verfspatsels op. Ek is op pad na Groningen.

Op die stoele aan die anderkant van die paadjie sit ʼn man en luister musiek terwyl sy kop heen en weer skud op die maat van die musiek. Ek loer in die refleksie van die treinvenster na hom. Aantreklik. Maar toe hy na ʼn uur steeds sy kop headbang wens ek die trein wil skielik ruk, sodat hy dit kan stamp en kan stilsit. Ek verkyk my aan die  meisie wat langs my sit met allerhande gate in haar broek. Modegier. En ek wonder of sy nie ongelooflik koud kry nie? Ek het tien lae klere aan en sy sit met ‘blote bene’ soos hulle in Nederlands sou sê.

Heel agter in my kompartement sit ʼn man en luister kliphard musiek oor sy foon. ‘n Regte Nederlandse ‘boeretannie’ vra in haar beste Engels “Whill yhou pleas be quiett?” Maar hy maak of hy niks hoor nie.

‘n Amerikaanse meisie met cowboy boots loop vorentoe in die trein, opsoek na iemand om die man se musiek uit te doof. Sy stap voor in die trein en vir ‘n oomblik struikel sy en gryp aan die noodrem. Die trein gaan staan stil en ‘n string Nederlandse vloekwoorde tref my gesig soos yskoue water. “Ik wil naar huis!”

Sorry, sorry” sê die meisie in cowboy boots en hou haar hande in die lug.

In die laaste halfuur toe die pret in die trein oor is, sit ek ook maar musiek in my ore. Jak de Priester vermaak my tot in Groningen. En toe ek in die laatste ure van die aand deur die strate stap, neurie ek steeds: “mens is eenkeer jonk, mens is eenkeer laf.”

Ek wens vir almal tenminste eenkeer in hulle lewe ʼn treinrit vanaf Amsterdam…

Posted in Stories

Van Jo’burg tot Nederland

Eerste is dit baie onwerklik. Jy is hier, maar jy is ook nie hier nie. My maatjie wag vir my by die lughawe in Amsterdam. Terloops, dit was my eerste lang vlug en aaklig daarby. Ek het van OR Tambo tot by Dubai gevlieg. En van Dubai weer na Amsterdam. Maar toe my voete die tweede vliegtuig raak vanaf Dubai, is ek moeg en naar en het geen idee hoe ek tot in Amsterdam gaan oorleef nie. Natuurlik as mens alleen vlieg stres mens oor alles. Ek het gestres of ek my tweede vlug gaan maak. En toe stres mens elke keer wat mens deur die sekuriteit moet gaan want “netnou is daar iets fout met my paspoort!” En sodra mens geland het stres jy weer of jy jou tasse gaan kry.

So, groot verligting toe ek eers in Amsterdam geland het!

28070761_10211215955419542_4807773345177997396_o
In Amsterdam by die lughawe

Vanaf Amsterdam het my maatjie vir my gewag en ons het die trein na Groningen geneem. Lieflik hoor! Dit is omtrent 200 km per trein en mens kry ‘n voëlvlug oor die grootste deel van Nederland.  Ek bly by vriende in Zuidhorn. Vanaf Zuidhorn doen ons ʼn klomp daguitstappies. Die foto’s vertel ʼn beter storie… Kyk maar self! (Volg my instagram vir meer avonture!)

27993394_10211221874727521_6344218845984824573_o
Dit is ‘n straatbiblioteek in ‘n ou kloosterdorp, Aduard. Jy kan vir jou boek daaruit gaan haal, dit lees en daarna bring jy dit weer terug. Wat ‘n lieflike stad! Ek is in vervoering…
Posted in Uncategorized

Die donderweer op jou pad

Ek ry vanaand huis toe terwyl daar ‘n woeste reënbui om my woed. Die kar waarmee ek ry se vensters wasem altyd toe as dit reën (en ek weet nog steeds nie watter knoppies ek moet druk as dit gebeur nie.)
Terwyl ek in hierdie storm ry en by tye wonder of en nog ooit in ‘n bestaande baan ry, sien ek so nou en dan ‘n weerligstraal die hele lug verlig. Eintlik hang my mond halfoop in verstomming oor die krag en skoonheid wat in hierdie strale tot uiting kom.
Ek is gewoonlik bang vir donderweer, maar in ‘n kar is dit net ánders: die blink weerligstrale wat in die donker lug kontrasteer is nie iets waarvoor ek kan bang wees nie, eintlik maak dit my rustig.
Ek het eenkeer iemand hoor sê, “ek is altyd so bly as dit donderweer, want dan weet ek die God is regtig hier tussen ons.” Dit is nogal so, besef ek.

En ek besef ook die lewe is soos die reis in die kar: jy ry deur die storms; probeer om nie te gly nie; probeer op die regte pad bly al wasem die vensters toe – en God se beloftes is dit wat die reis mooi maak. Kyk net na die weerligstrale dan wéét jy, hierdie glorieryke vertoning in die natuur is definitief nie vanweë die wysheid van ‘n eensellige organisme soos beweer word nie.

– Dalene de Vente

Posted in Stories

Voetslaan in Magoebaskloof (die De Hoek-roete)

As kind het ek altyd gewonder hoe dit moet wees om deur die bosse vol dennebome in Magoebaskloof te loop. Afgelope naweek het ek die voorreg gehad om die sprokiesmooi Magoebaskloof te ervaar: woude, waterstroompies, voëls en vars lug.

Halfdrie die oggend kom ons by ons bestemming aan: die De Hoek hut. Ons strompel in die huis in en toe ek gaan lê en die sterre deur venster sien (want daar is nie gordyne nie) is dit asof die wete dat ek in die bos is by my insink.

Die roete wat ons gestap het se naam was die De hoek-roete.

 

magoebas.jpg 2
Die eerste breek

 

Dag 1: 9 km  (De hoek tot Woodbush)

 

a9cc8700-b00c-4c90-b8d0-86a90f348c65
Woodbush-hut

Ons was ʼn groep van 26 mense wat  die oggend half 10 begin stap het.  Aan die einde van die roete is daar ʼn groot bult om te klim, hou dus jou energie vir daardie bult – dis woes! By die hut aangekom het ons die matrasse in ʼn dennewoud ingedra en gekyk vir die reuse bome tussen ons. As jy daar le kan jy nie ophou kyk vir die mooi woud om jou nie. Jy hoor voels, die sjoes-sjoes van die wind en bome wat kraak. Terwyl ons daar le sien ons woudpapegaaie: ʼn baie bedreigde spesie in Suid-Afrika.

 

Wenk: Moenie dat die 9 km afstand jou flous nie! Hiedie dag het vir al ons stappers baie lank gevoel (en die water in die Woodbush-hut is yskoud!)

 

 

 

 

Dag 2: 15 km  (Woodbush tot Broederstroom)

 

ef3cbdbc-78e5-4ce0-921b-55bfba0cbc37
Broederstroom-hut

Op dag 2 is daar nogal baie verskeidenheid van plantegroei. Jy begin deur te klim, wat nogal moeilik is – maar as jy eers bo is dan is die res van die dag redelik gelyk. Ons het verby die mooiste dam geloop met dennewoude, wat jou laat “voel of jy êrens in Europa is” (volgens my mede-stappers.)

 

Ons het bokke gesien, die samango-aap gehoor en later die dag het ons bobbejane ook gehoor.

Jy stap ook verby die wêreld se hoogste geplante boom.

By die Broederstroom-hut is daar warm water, ʼn stoof en elektrisiteit.

 

b156f9b9-aa28-4605-ae3f-31174856921f
Die kuierplek by die Broederstroom-hut

 

 

Dag 3: 18 km (Broederstroom tot terug by De hoek)

Op dag twee loop jy deur baie digte woude..en dis ook lekker glad, so jy moet mooi trap! Op dag 3 daal jy vir groot afstande.

Ons het half 7 die oggend begin en was 12 uur klaar gestap.

Wenk: Ons het verby die Seepsteen-hut op hierdie dag geloop (ongelukkig nie daar geslaap nie). Die ligging van die Seepsteenhut is op ʼn baie sprokiesagtige plek geleë.

Op dag 2 en 3 is daar lang dele waar mens op ‘n grondpad stap, dus voel dit eintlik baie korter. Net so voor die eindpunt van die De hoek roete loop jy verby die Dokolewa-hut waar daar die lekkerste poele is om in te swem. (Pasop net vir gladde rotse, ek het nou net 9 toonnaels oor!)

Eindig jou staptoer deur te eet by Lekwar restaurant in Haenertsburg. Hulle het die lekkerste Hamburgers!

 

f5ec430c-a710-480b-b91e-2264f10048b4
‘n Stalletjie voor die Lekwar-kuierplek

 

Wat staptoere my geleer het:

Staptoere is goed vir die siel. Na vyf staptoere (en ʼn verskeidenheid van dagstappe) kan ek vyf dinge opnoem wat staptoere my geleer het:

  1. Moet nie in die middel van die bult stop nie. Rus voor die bult… en dan weer eers as jy klaar die bult uitgestap het. As jy rus sodra jy bo is, besef jy die bult was eintlik nie so erg nie – en jy word heel waarskynlik met ʼn mooi uitsig beloon.
  2. Staptoere leer ʼn mens volhard. As jy blase het, kan jy nie besluit jy het nou genoeg gehad en teruggaan huis toe nie – jy moet klaar stap en die roete voltooi.
  3. Staptoere leer jou om die skoonheid in die lewe raak te sien, ten spyte van pyn. Jou voete pyn dalk, maar die woude waar deur jy loop is asemrowend mooi en dit sal dom wees om nie op die skoonheid ag te slaan nie.
  4. Dit leer jou om nie net op jouself te fokus nie. Jy leer om ingestel te wees op die behoeftes van jou mede-stappers en om aanpassings te maak vir hulle. Jy sien ook opnuut die almag van God in die natuur raak.
  5. Dit leer jou om die eenvoud van die lewe te geniet: die kos wat jy gaarmaak op die kole, die yskoue stort aan die einde van ʼn lang staproete en die water wat jy moet kook op ʼn klein gasstofie sodat jy kan koffiedrink is alles dinge wat jou weer aarde toe bring. In die aand gaan lê jy met jou matras en slaapsak onder die sterre en gesels of sing liedjies… meer as dit het jy nie nodig nie.

My storie is uit.

Dalene de Vente